"Życie umysłowe i uczuciowe" Jadwiga Staniszkis

Czytający · Milczek Wiek: 46 Dołączył: 10 Cze 2010 Posty: 2

"Życie umysłowe i uczuciowe. Z Jadwigą Staniszkis rozmawia Cezary Michalski"

Wydawnictwo Czerwone i Czarne, 2010

ISBN 978-83-7700-000-7

282 strony, okładka miękka

O czym i o kim mowa w tej książce:

feler osobowości/kłopoty z ojcem/ pierwsza miłość/pierwsza zdrada/ fascynacja Hochweldem/związek ze Smolarem /rozczarowanie Kołakowskim/Michnik i komandosi/blizna na twarzy/ autorytarny Mazowiecki/ smycz Iredyńskiego/Wałęsa bez Matki Boskiej/teściowa Rokity/egoistyczne macierzyństwo/racje Jaruzelskiego/nieistnienie Kwaśniewskiego/ważne sukienki/zło Urbana/Wildstein i jego lista/błędy Balcerowicza/ciepło Kuronia/Buzek i koty/manipulacje Kaczyńskiego/trzy aborcje/rozwód stary i najświeższy

W piątkowym Magazynie „Polska The Times” Piotr Zaremba pisze dużo i ciekawie o naszej książce i jej bohaterce Jadwidze Staniszkis: „Była świadkiem polskiej historii, jeśli nieco nieuważnym i egotycznym, to nieunikającym najciekawszych miejsc i najtrudniejszych momentów. Znała prawie wszystkich wielkich polskiej historii. O kontaktach z nimi potrafi opowiadać jak o przyrządzaniu jedzenia swojemu zwierzyńcowi w Leśnej Podkowie. Ale może tym bardziej życie Jadwigi Staniszkis układa się w fascynującą opowieść. Utrwaloną w wywiadzie rzece z Cezarym Michalskim.”

Recenzje:

Żywa opowieść, niezwykła bohaterka. I historia Polski ostatnich 50 lat widziana z najbardziej zaskakujących perspektyw, także przez drzwi sypialni. Jadwigi Staniszkis nie da się zamknąć w żadnym schemacie, dlatego od dziejów jej życia nie sposób się oderwać.
Piotr Zaremba, publicysta, pisarz.

Cytaty:

Wpadłam na pomysł, że przed naszym spotkaniem w Gdyni - bo on czekał na mnie już porcie, kiedy wracałam z Anglii - umaluję się jaskrawoczerwoną szminką. On będzie patrzył na moje usta i nie zwróci uwagi na tę szpetną bliznę.

Esbecy mnie maglują. Wcześniej chodziłam do kina „Skarpa” i tam pokazywali film zatytułowany „Chiny blisko”. Akurat miałam na jakiejś karteczce zapisane „Chiny blisko”, a obok datę 6 czy 7 marca. I ci idioci myśleli, że to szyfr. W końcu wrzucają mnie do celi z prostytutkami, które mi opowiadają historię, że w tym Pałacu Mostowskich, jeszcze od czasów Powstania, grasuje krzyżówka królików i szczurów. I że one gryzą w nocy. Siedzę na małym materacu i podkulam nogi.

Spotykam Iredyńskiego zupełnie przypadkiem, w restauracji „Szanghaj”. Siedzę tam z Jerzym Niecikowskim, filozofem z UW, a przy sąsiednim stoliku Irek. Pamiętam, jak byłam tamtego wieczora ubrana, zawsze pamiętam, jak byłam ubrana w ważnych momentach. Miałam czerwone podkolanówki, buciki na obcasach i czarną sukienkę. Irek zawsze wspominał, że byłam wtedy taka „rumiana”. Powiedziałam: „Niecikowski do domu, a pan niech siada”.

Wiedziałam, że Iredyński siedział za gwałt, domyślałam się, że to było sprowokowane, żeby go załatwić. Grzegorz Lasota, partyjny dziennikarz, twórca „Pegaza” Irka namierzył, bo mu Irek zgasił papierosa w uchu. Więc Lasota nadał go esbecji. Podstawiono mu i jego kolegom, kiedy ostro pili, jakąś milicjantkę, którą, niestety, prawie że zgwałcili. Zdążyła wyciągnąć legitymację, co ich zmroziło. I Irek poszedł do więzienia za usiłowanie gwałtu.

za stroną www.czerwoneiczarne.pl